Ελιά...αναζητώντας την μέσα από τις Μούσες

"Πως ανασταίνει μ΄έγνοια, ολόδροσο φιντάνι ελιά ο ξωμάχος

σε τόπο απόμερο, που γύρω του νερά βουίζουν πλήθια,

πανώριο τρυφερό, κι  οι αγέρηδες κάθε λογής φυσώντας το ακρολυγούν,

και στέκει κάτασπρο μέσα στον πλήθιο ανθό…"

 Ομήρου Οδύσσεια

Αυτοί οι στίχοι της Οδύσσειας μας δείχνουν τη διαχρονική και αδιάκοπη σχέση των Ελλήνων με το ιερό δέντρο της ελιάς, τον καρπό του και το "χρυσό υγρό", όπως το αποκαλεί ο Όμηρος, που δεν ήταν απλά μία τροφή, αλλά αποτελούσε σύμβολο υγείας και δύναμης, φάρμακο, καθώς επίσης πηγή μαγείας και θαυμασμού.

Το ιδεόγραμμα του ελαιοδένδρου (α,β) και του ελαιοκάρπου (γ) το συναντάμε επίσης στις πινακίδες της Γραμμικής Γραφής Β΄.

Αλλά και οι παραστάσεις των μελανόμορφων αγγείων, μας φανερώνουν πως οι αρχαίοι καλλιτέχνες αγγειοπλάστες δεν έμειναν ανεπηρέαστοι και φιλοτέχνησαν τα έργα τους με εικόνες από την συλλογή του καρπού της ελιάς.

Έτσι κι εμείς, δεν θα μπορούσαμε να μην αφιερώσουμε το χρόνο που αξίζει σ' ένα τέτοιο πολύτιμο καρπό, που αποτελεί άλλωστε τη βάση της Κρητικής αλλά και της ευρύτερης Μεσογειακής διατροφής.
Κάποια απ΄αυτά που κάναμε, θα τα μοιραστούμε....
Μυθολογία η αγαπημένη! Και τι πιο χαρακτηριστικό, από το μύθο της διαμάχης Αθηνάς και Ποσειδώνα για την ονομασία της Αθήνας! Και βέβαια την επικράτηση της Παλλάδας με την ελιά της.

Και να το δικό μας ταξίδι με τη "χρονομηχανή" μας, σε εκείνες τις εποχές που οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου, ανακατεύονταν με τους ανθρώπους, τους έδιναν έμπνευση μέσω των μουσών και ταλέντα σε ένδειξη εύνοιας...
Και ήρθαν και σε μας....

..και φιλοτεχνήσαμε τα δικά μας αγγεία!

Αλλά, στο γυρισμό μας, κάναμε μια στάση στο 19ο αιώνα και συναντήσαμε τον Van Gogh να ζωγραφίζει τον ελαιώνα...

και ...

δώσαμε και εμείς τη δική μας εκδοχή!

Όμως, έπρεπε να γυρίσουμε και στην εποχή μας, γιατί καλό το ταξίδι στο παρελθόν, αλλά η ζωή συνεχίζεται και έτσι...

αναζητήσαμε και σύγχρονες εκδοχές

Και αφού το ταξίδι τελείωσε, μοιραζόμαστε μαζί σας, την εικαστική μας αναζήτηση και εμπειρία στον κόσμο της ελιάς....

Χειμώνας...

Έφτασε ο Γενάρης, για να μπορέσουμε επιτέλους να μιλήσουμε με τα παιδιά για Χειμώνα! Γιατί μέχρι τώρα, τουλάχιστον σε καιρό λειτουργίας των σχολείων, θύμιζε το πολύ...Φθινόπωρο για να μην πούμε ακόμα και Άνοιξη και φανεί υπερβολικό.Αλλά, αυτή είναι η Κρήτη μας και οι παγεροί χειμώνες με μεγάλη διάρκεια δεν της ταιριάζουν...Ας είναι!

Είπαμε λοιπόν, αφού "συζητήσαμε τα... χειμωνιάτικά" μας, για τον καιρό, τα ρούχα που φοράμε, τα κρυολογήματα και τα σχετικά να τον δούμε κι λίγο διαφορετικά. Σαν άνθρωπο ας πούμε,πως τον φανταζόμαστε; Σαν ήχο, σαν εικόνα ή σαν γεύση...

Και ιδού τι είπαν τα παιδιά

Αν ο Χειμώνας ήταν άνθρωπος θα ήταν άνδρας, μεγάλος, νέος και δυνατός!  

Αν ήταν ήχος, θα ήταν ο ήχος του κεραυνού και της βροχής!

Αν ήταν γεύση, θάταν αυτή του κουραμπιέ, του μελομακάρονου αλλά και του σοκολατένιου μπισκότου!

Αλλά αν ήταν εικόνα, θα ήταν ποια άλλη, παρά αυτή του χιονάνθρωπου!

Ενώ αν ήταν μυρωδιά, θα ήταν αυτή της ζεστής σοκολάτας-ρόφημα!

Γιατί αλήθεια, μόνο τα παιδιά, μπορούν να κάνουν τόσο παραστατικές, ζεστές και ζωντανές εικόνες για κάτι παγερό, σαν το χειμώνα...

Και επειδή είμαστε και σπουδαίοι μαθητές σχηματίσαμε και τις σύνθετες λέξεις μας!!!!

Ε και βέβαια, δεν παραλείψαμε και τους χιονάνθρωπούς μας! Ορίστε παρακαλώ...διαφορετικοί και μοναδικοί, σαν τον καθένα από μας.